مجازات متخلفین جوان شکارو صید، نوشتن مقاله زیست محیطی اعلام شد .

به گزارش روابط عمومی اداره کل حفاظت محیط زیست استان فارس ۶ جوان متخلف که در اقدامی غیر قانونی در پارک ملی بمو اقدام به جداسازی بره آهو از مادرش کرده بودند توسط محیط بانان پارک ملی بمو دستگیر و تحویل مقامات قضایی شدند و بره آهو با کمک محیط بانان یگان حفاظت محیط زیست به دامان مادر بازگردانده شد .

حسینعلی ابراهیمی کارنامی مدیر کل حفاظت محیط زیست استان فارس ، با ابراز خرسندی از دستگیری متخلفین زنده گیری حیات وحش در پارک ملی بمو گفت : پرونده این متخلفان به جرم ورود غیر مجاز به پارک ملی بمو و زنده گیری حیات وحش از زیستگاه خود، به دادگاه تحویل داده شد ، هر یک از  این ۶ جوان بنا به بند ب ماده ۱۳ قانون شکار وصید به  حبس تعزیری به مدت ۹۱ روز محکوم شدند ، اما قاضی دوستدار محیط زیست شعبه اول دادگاه عمومی زرقان با ملاحظه به سن کم متخلفان مجازات آموزشی موثری را برای ایشان در نظر گرفت .

مدیر کل حفاظت محیط زیست استان فارس افزود : بنا به حکم دادرس شعبه اول دادگاه عمومی زرقان علاوه بر تبدیل مدت ۹۱ روز حبس تعزیری به ۲ سال حبس تعلیقی، هر یک  از متخلفان بایستی یک مقاله زیست محیطی با متن حداقل ۲ هزار کلمه درخصوص فواید محیط زیست و لزوم حفاظت از آن تهیه کرده و به اداره کل حفاظت محیط زیست استان فارس ارائه دهند و گواهی تقدیم مقاله زیست محیطی را از دایره اجرای احکام دادگاه عمومی کسب نمایند ،همچنین ورود این متخلفان به محوطه پارک ملی بمو ممنوع بوده و بایستی هر ۶ متهم یک مرتبه در ماه به سرپرست پارک ملی بمو مراجعه و گواهی حسن رفتار با محیط زیست و عدم انجام تخلف زیست محیطی را اخذ و تحویل دایره اجرای احکام دادگاه دهند ، چنانچه هریک از متهمان در مدت یکسال دستورات قاضی را انجام ندهند مجازات زندان ایشان اجرا خواهد شد .

حسینعلی ابراهیمی کارنامی مدیر کل حفاظت محیط زیست استان فارس ضمن تحسین توجه دادرس محترم  به مباحث آموزشی  ،آموزش های زیست محیطی را به عنوان یکی از راهبردهای اصلی این اداره کل اعلام نمود و افزود: تمرکز این اداره کل هم اکنون بر آموزشهای زیست محیطی  و تنویر افکار عمومیست و ومعتقدیم که اگر آحاد جامعه نسبت به مسائل زیست محیطی آگاهی لازم را کسب نمایند مسلما در امر حفاظت از انفال الهی مشارکت بیشتری مینمایند.

گفتنی است هرگونه تردد در محدوده پارکهای ملی و مناطق حفاظت شده بایستی با ارائه مجوز از اداره کل حفاظت محیط زیست باشد چرا که این مناطق از ارزش های حفاظتی بالایی برخوردار هستند، و ورود غیر قانونی و غیر مدیریت شده میتواند صدمات جبران ناپذیری به اکوسیستم طبیعی آن وارد نماید که سازمان حفاظت محیط زیست در راستای حفاظت از تنوع زیستی این مناطق ارزشمند ، پس از شناسایی مناطق آسیب پذیر و غنی از چنین تنوعی در کشور آنها را تحت عناوین مشخص پارک ملی، آثار طبیعی ملی، پناهگاه حیات وحش و منطقه حفاظت شده مورد مدیریت و حمایت قرار می دهد. هدف از ایجاد چنین مناطقی، حفاظت و جلوگیری از تخریب منابع و تنوع زیستی، حراست از قابلیت های بالقوه موجود در آنها به منظور حفظ فرصت انجام مطالعات تکمیلی و شناخت و بهره برداری پایدار برای نسل های آینده و بهره گیری از ارزش های علمی، آموزشی و اقتصادی موجود در آنها است. در حقیقت تعیین و مدیریت این مناطق چهار گانه متضمن حفظ تنوع زیستی هر سرزمینی است.   http://zistboom.com/8843/   تاریخ انتشار: ۲۰ آبان,    ۱۳۹۱

لگد زدن یا جفتک پراندن، یکی از خطرناک‌ترین ابزارهای دفاعی جانورانی مانند الاغ، شترمرغ و زرافه است؛ اما قوی‌ترین لگد متعلق به گورخر است که با یک ضربه کاری می‌تواند یک شیر نر ۲۲۰ کیلویی را از پای درآورد.

گورخرها برخلاف ظاهر آرامی که دارند، جزو خطرناک‌ترین موجودات آفریقا به شمار می‌روند. آنها در هر لگد می‌توانند تا ۱۵هزار نیوتن نیرو معادل وزن جسمی ۱٫۵ تنی اعمال کنند. با چنین نیرویی می‌توان یک سکه را خم کرد یا بزرگ‌ترین استخوان بدن انسان را شکست. لگد گورخر می‌تواند یک انسان ۷۵ کیلوگرمی را تا ارتفاع ۳ متری به بالا پرت کرده و او را ۷ متر دورتر به زمین بکوبد و صدالبته که هیچ انسانی نمی‌تواند از چنین ضربه‌ای جان سالم به در ببرد.

گورخرها علاوه بر این لگدهای خطرناک، آرواره‌هایی قوی دارند و با پیچاندن گردن خود، می‌توانند با یک گاز استخوان‌های دست و بازوی انسان را بشکنند. به همین دلیل، حتی محیط‌بانان آفریقا هم کمتر جرات می‌کنند به این جانور نزدیک شوند. مرگ‌بارترین این لگدپرانی‌ها در فرار از دست شکارچیانی مانند شیر یا نبرد دو گورخر نر مشاهده می‌شود.

این عکس را جاستین باون در ماسای‌مارای کنیا ثبت کرده است.

منبع: خبرآنلاین

  مطالعات دانشمندان دانشگاه آریزونا نشان می‌دهد مورچه‌ها هنگام مواجهه با حجم وسیعی از اطلاعات و اتخاذ تصمیمات فراوان، به شعور جمعی متوسل می‌شوند.

به گزارش ایسنا، بر خلاف داشتن مغزهای کوچک‌تر از سر سوزن، گونه‌ مورچه‌ها از سیستم پیشرفته ارسال پیشاهنگ برای جست‌وجوی سکونت‌گاه‌های جدید بهره می‌برند. پیشاهنگ‌ها از بازرسی مکان مزبور به کلونی گزارش می‌دهند و سپس تمامی گروه برای اتخاذ تصمیم رای می‌دهد.

به گفته استفان سی پرات و ناکائو ساساکی از دانشگاه آریزونا، مورچه‌ها نیز همانند زنبور عسل دارای مغزهای کوچکی هستند اما عصب‌های این عضو در مجموع، قدرت پردازش بالا را برای حشره فراهم می‌کنند.

مورچه‌های حاضر در پژوهش جدید از گونه Temnothorax rugatulus بودند و طول آن‌ها به اندازه یک دهم اینچ بود. این حشرات در بین صخره‌های واقع در جنگل‌های غرب آمریکا و بخش‌هایی از اروپا زیست می‌کنند.

آن‌ها در مناطقی زندگی می‌کنند که در آن پتانسیل تعداد لانه‌ها بسیار بالاست. هر مورچه قادر به اتخاذ تصمیم‌ به تنهایی نیست؛ زیرا هر یک از آن‌ها به تنهایی مسؤول یک لانه به شمار نمی‌آید، بنابراین وظایف بین اعضای کلونی تقسیم می‌شود.

بر اساس پژوهش‌های آزمایشگاهی تیم علمی، این مورچه‌ها در ابتدا یک پیشاهنگ‌ را برای بررسی مکان‌های مورد نظر جهت ساخت لانه می‌فرستند. این پیشاهنگ‌ اندازه ورودی لانه و میزان بزرگی روزنه‌ها را بررسی می‌کند.

در صورتی که این مکان مورد تایید وی باشد به کلونی بازمی‌گردد و پیغام “به دنبال من بیایید” را به آن‌ها ابلاغ می‌کند. سپس پیشاهنگی دیگر به مفهومی موسوم به «دویدن متناوب» ملحق می‌شود و به همراه مورچه اول به مشاهده مکان مزبور می‌رود.

در صورتی که این مکان مقبول مورچه دوم نیز واقع شود، این حشره به کلونی بازگشته و فرایند پیشاهنگ قبلی را تکرار می‌کند و مورچه‌ دیگری را با خود همراه می‌کند. در نهایت در صورتی که تعداد کافی مورچه مکان تعیین شده را بپذیرند، گروه به توافق رسیده و سکونت‌گاه جدید را انتخاب می‌کنند.

پیشاهنگ‌ها در این فرایند ملکه را نیز با خود به دیدار از این مکان مطلوب می‌برند.به ادعای دانشمندان دانشگاه شفیلد، زنبورها نیز دارای سیستم مشابهی هستند.

نتایج این مطالعات جدید در Current Biology انتشار یافته است.

منبع: همشهری آنلاین-

  دکتر مرتضی شریفی*: خبر جدید نیست بلکه فراموش شده است فقط یاد پرونده ثبت جنگلهای هیرکانی در میراث جهانی افتادم و یاد حرف استاد عزیزی که می گفت مشکل ما انگیزه و تلاش نیست، اصلاً نمی شود برای حفظ محیط زیست طبیعی سرزمین انگیزه نداشته باشیم و تلاش نکنیم مشکل این است وقتی تلاشی دارد به نتیجه مثبت ختم می شود همیشه یک عده فرصت طلب پیدا می شوند که مغول وار ورود پیدا می کنند که به خیالی از این نمد کلاهی برای خود بدوزند حرکت را منحرف می کنند در نتیجه کار ها ختم به خیر نمی شود. معمولاً تا بوده چنین بوده که ما جنگلبان و محیط بان جماعت یا گرفتار فردگرا ها و خود محور بین ها بودیم و یا اسیر صنف گرایان، آن روز ها سازمان میراث فرهنگی … به استناد تفاهمنامه ای با محیط زیست و آئین نامه یکطرفه صنفی به عنوان میراث دار آثار طبیعی، تولی گری جنگلهای شمال را در دستور کار خود قرار داده بود. که خبر رسید جمهوری آذربایجان به عنوان میراث دار هیرکان وارد عمل شده است.

جمهوری آذربایجان لکه ای از بقایای منطقه رویشی اروپا-سیبرین دارد در نظر داشت قطعه جنگل خود را به عنوان نمونه بارز جنگلهای هیرکانی به ثبت جهانی رساند. شایان ذکر است جنگل های هیرکان آذربایجان شامل ۲۹۰۴ هکتار SNR (ذخیره گاه طبیعت محدود شده) در بخش لنکران بوده ( ۱۹۳۶) که بعداً ۶۲۲ هکتار بقیه جنگل بخش مذکور ونیز۱۷۹۰۹ جنگل های آستارا آذربایجان به آن اضافه و در سال ۲۰۰۴ برای مجموعه با وسعت ۲۱۴۳۵ هکتار طرحی با همکاری WWF با عنوان پارک ملی هیرکان تهیه و تحت مدیریت در آورده است.

جنگل مزبور در سلسله کوه های طالش و اراضی جلگه ای لنکران استقرار یافته وجنوبشرقی آن هم مرز با غربی ترین بخش جنگل های هیرکانی ایران است از نظر دوران زمین شناسی Tertiary Period(Paleocene –Mid Miocene)کهن ترین بخش از دوره Paleocene هم مرز با ایران است .که صخره های ازLimestone که فسیل های جانوران اواخر کرتاسه ( Upper_Cretaceous) واوایل ایوسن(Eocene) همانطور Shandan-Qalesi و نیز یکی از مراکز آتشفشانی (Voicanic) در این بخش قرار دارند.

جنگل های یاد شده از نظر سیمای عمومی شامل، جنگل های جلگه ای دارای گونه های بلوط، انجیلی، خرمندی ، توسکا و … بوده و از این جنگل ها فقط لکه ای باریکی باقیمانده است. جنگل های میان بند (تا ۷۵۰) عمداً بلوط ، ممرز و … جنگل های کوهستانی با پوشش شمشاد، راش و … و جنگل های اوج کوهستانی (alto-m.) که بلوط ایرانی ،کچف و … در آن استقرار یافته است. جنگل هیرکان آذربایجان با عمر مستمر ۲٫۵ میلیون سال (Pliocena Epoch) پناهگاه عناصر گیاهیarcto-tertiary با ۹۵ گونه درختی، ۱۱۰ درختچه و در مجموع ۱۲۹۶گونه گیاهی آوندی عناصر اروپا-سیبرین و قفقاز –ایرانی رادر خود جا داده و در میان جنگل های پهن برگ شرقی اروپا- آسیا از تنوع گیاهی قابل توجه بر خوردار است.

با پیگیری و بررسی امر خبردار شدیم که در خواست ثبت اثر جمهوری آذربایجان از آوریل ۲۰۰۶ توسط IUCN در حالت تعلیق (defer) قرار گرفته است. موضوع از این قرار بود که از چهار معیار(Criterion) که در توجیه احراز شرایط محدوده مذکور ارائه شده بود، معیار Earth history & geological processes (شندان قلسی برای این منظور معرفی شده بود) با وجود اینکه در سطح محلی و ملی حائز اهمیت بوده ولی با دیگر آثار ثبت شده جهانی قابل مقایسه نبوده و رد شده است. معیار دوم Ecological Processesبه لحاظ اینکه محدوده معرفی شده دارای سطح کوچک بوده، تخریب ناشی از انسان و وجود دام (۵۰۰۰ گوسفند) در آن مشهود بوده لذا مورد قبول واقع نشد. همانطور معیار سوم Aesthetic Importance با وجود اینکه سیمای عمومی اثر با کوه های کروی و دره های به شکلV، مناضرطبیعی محدوده قابل توجه می باشد ولی حتی در سطح منطقه ای هم منحصر بفرد نمی باشد لذا رد شده بود. بخاطر معیار چهارم با توجه به مجموعه عناصر گیاهی باقیمانده از عصر یخ که یکجا در هیچ عرصه ای دیگر از دنیا پیدا نمی شود در خواست آذربایجان از دستور کار خارج نشده بود. بهر حال تنوع گیاهی مورد اشاره در حد آثار ثبت شده جهانی می باشد. در گزارشی که با کمک کارشناسان دیگر مراجع علمی جهانی تهیه گردیده است و یاد آور شده بودند اثر معرفی شده دارای ۲۹ گونه اندمیک ( Endemics of Azerbaijan ) می باشد. مسلم بود که مجموعه گونه های اندمیک جنگلهای هیرکانی به حساب آذربایجان گذاشته شده است همانطوریکه قبلاً ذکر شد فقط لکه بسیار کوچکی از جنگلهای هیرکان در آن کشور استقرار یافته است. از این رو گزارش مزبور نمی تواند وجاهت علمی داشته باشد.

بهر حال IUCN احتمال پذیرفتن اثر پیشنهادی در لیست جهانی را می دهد بویژه اینکه اگر اثر معرفی شده بصورت Transnational Serial بین ایران آذربایجان انجام گیرد. تا در یافت پیشنهاد جدید پیشنهاد قبلی آذربایجان را تعلیق (defer) می شود. همزمان به آذربایجان توصیه می شود که سطح پیشنهادی توسعه یابد، Buffer ایجاد شود، طرح مدیریت به اجراء درآید، مشکل دام را حل کنند ، جنگل نشین ها را جابجا نمایند.

شرایط ایجاب می کرد که هماهنگی در سطح ملی داشته باشیم به اتفاق رئیس سازمان متبوع (مهندس جلالی ) جلسه ای در ارتباط با موضوع با رئیس وقت میراث فرهنگی (مهندس مشایی ) داشتیم که ایشان بعد از شنیدن دیدگاههای سازمان ما و سازمان خودشان با صراحت دیدگاه سازمان ما را مورد حمایت قرار داد و بدرستی جلو دیدگاه انحرافی را گرفت. متعاقب آن به اتفاق نمایندگان سازمانهای محیط زیست و میرث فرهنگی در اجلاس کارشناسی” اجرای کنوانسیون میراث جهانی” از تاریخ ۲۷ فوریه لغایت ۳ مارس ، ۲۰۰۸ در جزیره فیلم آلمان با حضور کارشناسان ایران، آذربایجان، آژانس فدرال حفظ طبیعت و نهاد های غیردولتی ، استادان ذیفن دو دانشگاه آلمان، کارشناسان اتحادیه جهانی حفاظت از طبیعت، مسئول یونسکو دفتر تهران و مسئول دفتر مرکزی میراث جهانی یونسکو دفتر پاریس و … تشکیل شد.

شرکت کنندگان در اجلاس کارشناسی” اجرای کنوانسیون میراث جهانی” از تاریخ ۲۷ فوریه لغایت ۳ مارس ، ۲۰۰۸ در جزیره فیلم آلمان با تلاش گروه کارشناسی، ایران به عنوان کشور راهبر در اجرای کنوانسیون میراث جهانی در منطقه هیرکان برگزیده شد. بر اساس بند ۲ از فصل عمومی، ایران (برمبناء تصمیم۱۳٫۱۲۸ کشور های عضو) کووتا (بخوان مسئولیت، در ضمن یاد آور می گردد بخاطر پیشقدمی آذربایجان قبل از این اجلاس کشور مزبور کووتا محسوب می شد) ثبت جنگل های هیرکان را به عهده گرفت.همین طور بر اساس بند ۳ از فصل مذکور عنوان محلی پیشنهاد ثبت قبلی از طریق آذربایجان حذف و با توجیه فنی هئیت کارشناسی ایرانی نام علمی منطقه (هیرکان) عنوان رسمی ثبت پرونده محسوب گردید. اما اینکه چگونه طبق معمول یک عده فرصت طلب پیدا شده و مغول وار ورود پیدا کردند که به خیالی از این نمد کلاهی برای خود بدوزند چگونه حرکت را منحرف نمودند انشا… در نوشتار بعدی به اطلاح دوست داران محیط زیست طبیعی خواهم رساند.

در تصاویر نخست شاید حیرت انگیز باشد که شیر گرسنه ای در فاصله نیم متری از چند مرد و زن روی ماشین آنها ایستاده است اما به آنها حمله نمی کند اما تصاویر بعد نشان می دهد چطور با مدیریت خلاقانه می توان به جلب گردشگر پرداخت و تجربه ای فوق العاده هیجان انگیز را به آنها بخشید.

تصاویر از پارک طبیعی و باغ وحشی در ۳۲ کیلومتری جنوب غرب ملبورن استرالیا گرفته شده است.

*برای دیدن عکس ها در اندازه بزرگتر روی آنها کلیک کنید.

تاریخ انتشار: ۱۹ آبان,  ۱۳۹۱

به گزارش همشهري آنلاين:اکنون علاقه‌مندان به محيط‌زيست در تماس با روزنامه مي‌پرسند چرا بايد يک محيط‌بان که وظيفه‌اي جز صيانت از حيات وحش ندارد يک قلاده پلنگ را با گلوله از پاي درآورد؟ آنها مي‌گويند چرا محيط‌بانان از تفنگ بيهوشي استفاده نکرده‌اند؟ پاسخ اين چرا و برخي چراهاي ديگر را از مهندس هوشنگ ضيايي، استاد برجسته حيات وحش جويا شديم. پاسخ‌هاي ضيايي که در زمينه بيهوشي و زنده‌گيري گونه‌هاي مختلف حيات‌وحش نظير يوزپلنگ و پلنگ تجربه فراواني دارد، شنيدني است. او مي‌گويد در مواردي چاره‌اي جز شليک گلوله وجود ندارد.شماره موبايل ضيايي را مي‌گيرم. چند زنگ مي‌خورد اما جواب نمي‌دهد. در ذهنم نام کارشناسان ديگر را جست‌وجو مي‌کنم تا اگر موفق به گفت‌وگو با ضيايي نشدم با آنها صحبت کنم که ارتباط برقرار مي‌شود. مي‌گويد: «جاي شما خالي با شماري از دانشجويان در دل طبيعت هستم». مي‌پرسم که آيا فرصت يک گفت‌وگوي کوتاه را دارد و سپس ماجراي کشته شدن پلنگ را با او در ميان مي‌گذارم. به او مي‌گويم محيط‌باني که ناخواسته و به‌رغم ميل باطني خود پلنگ را از پا درآورده هم‌اکنون در بيمارستان بستري است؛ متهمي که بيش از هرکسي داغدار مرگ پلنگ از دست رفته است.دشواري‌هاي استفاده از تفنگ‌هاي بيهوش‌کننده ضيايي مي‌گويد: «همه‌‌چيز بستگي به شرايط دارد. در مواردي چاره‌اي جز شليک وجود ندارد؛ زيرا تفنگ بيهوشي کار ساز نيست. درنظر داشته باشيد استفاده از تفنگ بيهوشي مقدماتي دارد، اينطور نيست که گلوله بيهوشي مثل ساير گلوله‌ها آماده باشد تا بتوان از آن مثل ساير گلوله‌ها استفاده کرد بلکه بايد با توجه به وزن حيوان موردنظر سرنگ با ماده بيهوشي تهيه شود و پس از آن، سرنگ بيهوش‌کننده بايد دقيقا به ران حيوان شليک شود».اين استاد حيات وحش مي‌افزايد: «پلنگ حيوان باهوش و زيرکي است در نتيجه براي شليک سرنگ بيهوشي به اين حيوان بايد بسيار مراقب بود زيرا به محض آنکه سرنگ به طرف حيوان شليک شود آن را با دهان خود مي‌گيرد که ممکن است سرنگ به چشم حيوان برخورد کند و باعث صدمات جبران‌ناپذير شود». او در ادامه چگونگي استفاده از سرنگ بيهوش‌کننده را توضيح مي‌دهد: «براي شليک گلوله بيهوشي (سرنگ پرشده از ماده بيهوشي) به پلنگ لازم است يک نفر حيوان را سرگرم کند تا بتوان از پشت سرنگ را به ران حيوان شليک کرد. با وجود اين، پلنگ حيواني است که به‌سرعت عکس‌العمل نشان مي‌دهد. اين درحالي است که از زمان برخورد سرنگ به بدن حيوان، پنج تا 15دقيقه زمان لازم است تا ماده بيهوشي اثر کند و در اين زمان نسبتا طولاني، حيوان فرصت دارد حمله کند؛ در نتيجه محيط‌بانان نمي‌توانند به‌سادگي حيواني را بيهوش کنند».
ضيايي که تجربه بيهوش کردن 100حيوان ازجمله يوز و پلنگ را در پيشينه کاري خود دارد در ادامه خاطرنشان مي‌کند: «سرنگي که براي بيهوش کردن حيوانات به‌کار گرفته مي‌شود با سرنگ‌هايي که براي تزريق به انسان استفاده مي‌شود تفاوتي ندارد؛ بنابراين اگر پلنگ خواب باشد و بتوان سرنگ را در رگ‌گردن حيوان تزريق کرد بلافاصله بيهوش مي‌شود اما زماني که پلنگ بيدار است اين کار بسيار دشوار است». وي درباره روي آوردن پلنگ‌ها به حاشيه روستاها مي‌گويد: «اغلب حيواناتي که قدرت شکار ندارند و پير شده‌اند براي به‌دست آوردن طعمه به حاشيه روستاها مي‌آيند؛ پلنگ هم از اين قاعده مستثني نيست؛ براي نمونه چندي پيش پلنگي در جاسک دو شتر را کشته بود. وقتي ما او را تعقيب کرديم متوجه شديم که يک انگشت پا و دو دندان خود را براثر گلوله شکارچيان از دست داده و در نتيجه ديگر قدرت شکار در طبيعت را ندارد؛ از همين‌رو به ‌روستاها روي آورده است. پير شدن حيوانات وحشي از ديگر دلايل ديده شدن آنها در حاشيه روستاهاست. پلنگ هم که پير مي‌شود قدرت بينايي و شکار را از دست مي‌دهد. اين ضعف‌ها باعث حمله اين حيوان به الاغ، گاو و دام مي‌شود».
ضيايي به نکته جالبي اشاره مي‌کند: «پلنگ به گوشت سگ‌سانان بسيار علاقه دارد. اين علاقه به اندازه‌اي است که گاه اين حيوان را به حاشيه روستاها مي‌کشاند و باعث مي‌شود سگ‌هاي گله را شکار کند. اين مسئله به اندازه‌اي معمول است که مردم جاسک معتقدند که پلنگ پير اگر سگ بخورد جوان مي‌شود».
کاهش چشمگير کل ، بز، قوچ و ميش
درعين حال ، اين استاد محيط‌زيست از کم شدن طعمه به‌عنوان يکي از عوامل مهم حمله پلنگ به دام نام مي‌برد و مي‌گويد: «شکار بي‌رويه و تخريب زيستگاه سبب کم‌شدن طعمه گربه‌ساناني چون پلنگ شده است؛ براي نمونه تا پيش از اين، جمعيت قوچ، ميش، کل و بز در پارک ملي خجير، ورجين و سرخه‌حصار بالغ بر 15هزار راس بود اما اکنون اين رقم به‌دليل شکار و ويلاسازي در اين مناطق به سه هزار راس کاهش يافته است. اين کاهش طعمه امکان شکار پلنگ را بسيار محدود کرده است درحالي‌که وقتي طعمه زياد بود حتي پلنگ‌هاي پير هم فرصت شکار داشتند».
اما ضيايي خبر اميدوارکننده‌اي هم دارد: «گرچه آماري از جمعيت تعداد پلنگ‌ها در دست نيست اما خوشبختانه جمعيت اين حيوان نسبت به ساير گونه‌ها خوب است؛ به‌طوري که هرجا کل، بز و گراز وجود داشته باشد پلنگ هم وجود دارد. برهمين اساس از سيستان‌وبلوچستان گرفته تا ارتفاعات بم، يزد، کرمان و جنگل‌هاي شمال پلنگ مشاهده مي‌شود.
نکته ديگر اينکه پلنگ حيواني شبگرد است که مي‌تواند طعمه‌هاي مختلفي نظيرگراز، پايکا (از خانواده خرگوشان) و تشي را شکار کند. اين حيوان برخلاف يوز که در دشت زندگي مي‌کند و با ماشين قابل تعقيب است در کوهستان زندگي مي‌کند و به همين دليل نمي‌توان با ماشين آن را تعقيب کرد. با وجود اين، تخريب زيستگاه‌ها و شکار بي‌رويه طعمه مي‌تواند جمعيت اين حيوان را با خطر مواجه سازد».