بره آهوی زنده گیری شده توسط متخلفان، با کمک محیط بانان به دامان مادرش بازگشت

دیده بان حقوق حیوانات:

برگزیدگان ششمین جشنواره بین‌المللی سینماحقیقت با حضور وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی معرفی شدند.

به گزارش فارس، آیین اختتامیه ششمین جشنواره بین‌المللی سینماحقیقت با حضور «سیدمحمد حسینی» وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، «جواد شمقدری» رئیس سازمان سینمایی، «شفیع آقامحمدیان» مدیرعامل مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی دقایقی پیش در تالار وحدت برگزار شد.

آثار زیر در حوزه طبیعت و محیط زیست در این مراسم مورد تقدیر قرار گرفتند.

بخش مسابقه ملی:

* مستند آزاد

لوح تقدیر: فرهاد ورهرام (از آلپ تا دماوند)

دیپلم افتخار: حمید جعفری (ز گفتار دهقان…)

تندیس جشنواره، دیپلم افتخار و جایزه نقدی:آرش لاهوتی (راننده و روباه)

* مستند زیست‌‌محیطی

لوح تقدیر: فتح الله امیری (در جستجوی پلنگ ایرانی)

دیپلم افتخار و هدیه نقدی: میترا روحی منش (حیات)

تندیس جشنواره، دیپلم افتخار و جایزه نقدی: مازیار مشتاق گوهری (پرواز در آب)

* بهترین فیلم بلند جشنواره

لوح تقدیر: حمیدرضا تفته (تهیه کننده ۱۰۳۰)

دیپلم افتخار: فتح الله امیری (تهیه کننده در جستجوی پلنگ ایرانی)

تندیس جشنواره، دیپلم افتخار و جایزه نقدی: رامتین بالف (تهیه کننده رودخانه لیـــــــان)

تغییرات آب‌و‌هوایی، گسترش شهرنشینی، کشاورزی و دامپروری، شکار و یا به اسارت گرفتن غیرقانونی و عواملی از این قبیل، موجب شده که بسیاری از جانوران ساکن زمین در معرض خطر انقراض قرار بگیرند. یکی از این جانوران، گورخر پارسی است.
به گزارش خبرآنلاین سه روز پیش یک کره گورخر پارسی در مرکز حفاظت از محیط زیست اسمیت‌سونیان در آمریکا متولد شده است. اسمیت‌سونیان یکی از مراکز تخصصی نجات موجودات در حال انقراض سراسر دنیا است.این کره گورخر پارسی ماده است و هنوز نامی برای آن انتخاب نشده است. به گفته مسئولین، این کره کاملا قوی و سالم است. بعد از ۱۶ سال،‌ این اولین بار است که یک کره گورخر پارسی در اسمیت‌سونیان به دنیا می‌آید. با ورود این کره تازه‌وارد، تعداد گورخرهای پارسی ساکن آمریکای شمالی به ۲۶ راس می‌رسد.

کره گورخر پارسی تازه‌وارد کاملا سالم و قوی است

گورخر پارسی در واقع از بیابان‌نشین‌های خانواده اسب است. آن‌ها در اصل بومی سوریه، ایران، پاکستان، هند و تبت بوده‌اند. اما در حال حاضر تنها در دو منطقه حفاظت‌شده در ایران می‌توان آن‌ها را یافت. به اسارت گرفتن غیرقانونی، خشکی و رقابت با دام‌های اهلی در چرا،‌ از مهم‌ترین عوامل کاهش جمعیت گورخرهای پارسی است. در حال حاضر تنها ۶۰۰ راس گورخر پارسی روی زمین زندگی می‌کنند.

________________________________________________________

شرایط زاد آوری گورخر ایرانی در سایت مدیریت این گونه در بردسکن فراهم شد

تولد چهار راس گورخر در اولین سایت تکثیر و پرورش گور ایرانی

گورخر ایرانی در بهرام گور افزایش یافت

انتقال یک راس گورخر منطقه کالمند به سایت مهریز

 معاون محیط طبیعی و تنوع زیستی اداره‌کل محیط زیست استان کرمانشاه گفت: هم‌اکنون هفت راس گوزن زرد ایرانی در منطقه‌ی حفاظت شده‌ی «قلاجه» نگهداری می‌شوند.

«کاظم علی‌زاده» در گفت‌وگو با ایسنا اظهار کرد: در راستای حفاظت از گونه‌های در حال انقراض حدود چهارماه پیش ۹ راس گوزن زرد ایرانی به استان کرمانشاه انتقال یافتند.

وی ادامه داد: متاسفانه حین جابه‌جایی و حمل و نقل دو راس از این گوزن‌ها تلف شدند که البته این امر طبیعی است.

به گفته‌ی این مقام مسوول، از این تعداد گوزن سه راس ماده و چهار راس نر است.

معاون محیط طبیعی و تنوع زیستی اداره‌کل محیط زیست استان کرمانشاه با مثبت ارزیابی کردن شرایط فعلی این گوزن‌ها، گفت: هم‌اکنون این هفت گوزن در منطقه‌ای یک هکتاری قرنطینه شده حفاظت می‌شوند.

علیزاده ادامه داد: در صورت مساعد شدن شرایط گوزن‌ها و عادت کردن آنها به شرایط محیط، به سایت ۱۰ هکتاری منتقل می‌شوند.

وی تصریح کرد: مقرر بود شش راس گوزن دیگر از ارومیه هم به کرمانشاه منتقل شوند که به علت شرایط نامناسب دریاچه‌ی ارومیه این موضوع تا اطلاع ثانوی منتفی ست.

معاون محیط طبیعی و تنوع زیستی اداره‌کل محیط زیست استان کرمانشاه یادآور شد: جزیره اشک در دریاچه ارومیه زیستگاه طبیعی این نوع گوزن است که هم‌اکنون به علت باتلاقی شدن دریاچه امکان زنده‌گیری و حمل آنها وجود ندارد.

فیلبند، بهشتی بر فراز ابرها :

مستند “درجستجوی پلنگ ایرانی” در ششمین جشنواره‌ بین‌المللی سینما حقیقت موفق به کسب دو دیپلم افتخار “بهترین مستند بلند” و “بهترین مستند زیست محیطی جشنواره سینما حقیقت شد.

به گزارش زیست بوم و به نقل از سایت خبری انجمن یوزپلنگ ایرانی،  در مراسم اختتامیه این جشنواره که شنبه شب ۲۰ آبان ماه در تالار وحدت با معرفی برگزیدگان این دوره از جشنواره و سخنرانی جواد شمقدری رییس سازمان سینمایی برپا شد، فتح الله امیری، کارگردان و تهیه کننده این اثر دیپلم های افتخار را دریافت نمود.

“درجستجوی پلنگ ایرانی” تلاش گروهی از محققین انجمن یوزپلنگ ایرانی به مدت شش سال برای بررسی و یافتن پلنگ ایرانی در کوه های البرز است که در بهمن ماه سال گذشته، به عنوان نخستین مستند زیست محیطی کشور موفق به دریافت سیمرغ بلورین جشنواره بین المللی فیلم فجر شد. این فیلم تنها مستند زیست محیطی حاضر در جشنواره سینما حقیقت بود که در دو بخش موردتقدیر هیأت داوران قرار گرفته و جایگاه خود را به عنوان یکی از پرافتخارترین مستندهای زیست محیطی ایران بدست آورد که تابحال بیش از ۵۰ بار از شبکه مختلف سیما پخش شده است.

عملیات پاکسازی و تخریب کوره های بازیافت سرب از باطریهای فرسوده در بخش کهریزک شهرستان ری انجام شد.

به گزارش روابط عمومی اداره کل حفاظت محیط زیست استان تهران عملیات پاکسازی و تخریب کوره های بازیافت سرب از باطریهای فرسوده در بخش کهریزک شهرستان ری توسط مأمورین یگان حفاظت اداره کل با همکاری بخشداری کهریزک ،‌عوامل پلیس ساختمان و اداره حفاظت محیط زیست شهرستان ری صورت پذیرفت.

این گزارش می افزاید در این عملیات که با هماهنگی لازم با مراجع قضایی شهرستان انجام گرفت ، ده ها دستگاه کوره غیرمجاز و آلاینده ریخته گری بطور کامل تخریب شد. این کوره ها با ایجاد آلودگی شدید هوا و منابع آب و خاک موجبات آلودگی در محیط زیست و تهدید علیه سلامت و بهداشت سکنه همجوار را فراهم می آورد که با انجام این عملیات کلیه کوره ها بطور کامل تخریب و تخلیه گردید. متخلفین با تغییرکاربری و تخریب اراضی کشاورزی موجب ایجاد مشکلات فراوانی در این بخش شده بودند.گفتنی است سایر پیگیریهای قانونی در اینخصوص ادامه دارد.

میرانزاده فرمانده یگان حفاظت اداره کل محیط زیست استان تهران در این باره گفت : پایش زیست محیطی مداوم حوزه استحفاظی استان تهران بصورت شبانه روزی در حال انجام می باشد و با هرگونه تخریب و آلودگی محیط زیست برخورد قانونی و قاطع خواهد شد .

تازه‌ترین هنرنمایی پرویز کردوانی در دانشگاه هنر!

    دکتر پرویز کردوانی، در تازه‌ترین موج از پیشنهادهای حیرت‌انگیزش برای بهبود وضعیت ایران، توصیه کرده تا برای نجات مردم آذربایجان و پایان دادن به غم و درد و رنج آنها، مرگ دریاچه ارومیه را پذیرفته و این بیمار بستری در اتاق اغما را بیش از این زجر نداده، سرم‌ها و آمپول‌های مسکن را رها کنید و محترمانه به خاکش سپارید و پس از ریختن 10 سانتی‌متر خاک بیابان‌های ایران بر مزارش، گل برویانید و سبزه درو کنید. ساده‌تر آن که این استاد بازنشسته دانشگاه تهران بر این باور است که برای نجات مردم منطقه و صرفه‌جویی در هزینه‌ها، چاره‌ای جز پایان‌دادن به زندگی دریاچه ارومیه نداریم؛ راهکاری که آشکارا بر این باورم که خطایی فاحش است؛ چرا که از قضا نگارنده و بسیاری از فعالان و متخصصان حوزه محیط زیست، منابع طبیعی و امور آب بر این باورند که نجات پایدار کیفیت زندگی در حوضه آبخیز دریاچه ارومیه در گرو نجات دریاچه ارومیه است. در این میان البته یک نکته غم انگیز دیگر، واکنش منفعلانه و سکوت سنگین حاکم بر همه‌ی آن سازمان‌ها، وزارتخانه‌ها، استانداری‌ها، دانشگاه‌ها و نمایندگان مجلسی است که ظاهراً بارها نسبت به خشک شدن دریاچه ارومیه ابراز تأسف کرده و خواهان احیای مجدد آن شده‌اند و حتا در عهدنامه یا توافق‌نامه "باری"، وظایفی هم برای خویش تعیین کرده‌اند و اینک همه گوشه‌ای نشسته و واکنشی نشان نمی‌دهند! چرا؟

    در این باره امروز، یادداشتی را در روزنامه اعتماد به چاپ رسانده‌ام که به همراه دو یادداشت دیگر از استاد اسماعیل کهرم و دکتر ناصر کرمی، در صفحات نخست و ششم این روزنامه انعکاس یافته است:

    پیشنهادی خطرناک‌تر از خشک شدن دریاچه ارومیه!

    هفته گذشته، دکتر پرویز کردوانی طی سخنانی در تالار شهید آوینی دانشگاه هنر ، دست به یک هنرنمایی جدید زد و مشکل دریاچه ارومیه را برای همیشه حل کرد! پیشنهادی که ناگفته پیداست تا چه اندازه می‌تواند مورد توجه و استقبال همه‌ی آن مسئولین بومی، نمایندگان مجلس و مدیرانی در وزارت نیرو، جهاد کشاورزی، استانداری‌های سه استان درگیر و سازمان حفاظت محیط زیست قرار گیرد که سیمای امروز دریاچه ارومیه، نتیجه‌ی عملکرد نابخردانه‌ و مدیریت کلنگی آنها در طول چند دهه‌ی اخیر بوده است. چرا که یکبار و برای همیشه کابوس خشک شدن دریاچه و ناتوانی مدیران در احیای دوباره‌‌ی آن را از یک تهدید به یک فرصت بدل می‌سازد تا همه یک نفس راحت کشیده و مجدداً همه چیز آرام شود! آرامشی که البته به نظر نگارنده، خطرش حتا بیشتر از وقوع توفان‌های گرد و غبار و ریزگرد نمکی در سواحل خاوری دریاچه ارومیه است.

نخست، ببینیم دکتر کردوانی دقیقن چه گفته است؟

ایشان، پیشنهادی در چهار مرحله ارایه داده‌اند:

1- روند خشک شدن دریاچه را خودمان افزایش دهیم و با آمپول این بیمار رو به مرگ را بیش از این زجر ندهیم؛

2- از ورود هر نوع آبی، حتا آب ناشی از بارندگی به درون حریم دریاچه ممانعت به عمل آوریم؛

3- همزمان طرح نمک‌روبی از بستر دریاچه آغاز و به اجرا درآید؛

4- در آخرین مرحله، سطح دریاچه را به ضخامت 10 سانتی‌متر از شن و ماسه بپوشانیم و سپس در آن تخم گیاه بپاشیم تا سبز شود.

    روش دکتر کردوانی در ساده کردن مسایل طبیعی، البته قابل تقدیر است، اما آیا به راستی روند قهقرایی اجزاء درهم‌تنیده و سامانه‌ی چند بعدی و پیچیده یک بوم‌سازگان (اکوسیستم) آبی/خشکی پهناور مانند دریاچه نیم‌میلیون هکتاری ارومیه را می‌توان به مرگ یک انسان تشبیه کرد؟ چگونه قرار است از ورود هر نوع آبی به دریاچه جلوگیری کرد؟ مگر دریاچه زهکش طبیعی حوضه آبخیز 5.2 میلیون هکتاری ارومیه نیست و مگر می‌توان شیب منطقه را تغییر داد؟ حتا اگر منظور آقای دکتر چراغ سبز نشان دادن به وزارت نیرو برای ساختن سدهای بیشتر بر روی یازده رودخانه اصلی منتهی به دریاچه است، باید بدانند که هیچ سدی تاکنون در جهان ساخته نشده که بتواند از گذر تمامی آب رودخانه جلوگیری کند. در مورد نمک روبی و جابجایی حجم عظیم نمک موجود در بستر دریاچه که به گفته‌ی معاون وقت سازمان حفاظت محیط زیست (دکتر صدوق) میزان آن بین 8 تا 10 میلیارد تن است، چه ابزاری مد نظرشان است و در چه زمانی می‌توان این حجم عظیم را انتقال داد و بر فرض که همه‌ی این نمک را هم جارو کرده و سوار بر کامیون‌های موجود در همه‌ی کره‌ی زمین کردیم، آنگاه کجا ببریم؟! نکند قرار است یک جا دپو شود تا به تدریج نیاز هزار سال آینده بشریت به خمیر دندان را رفع کند؟!

     و دست آخر اینکه آن حجم عظیم شن و ماسه به ضخامت 10 سانتی متر را از کجا و با چه هزینه‌ای باید بیاوریم؟ و آیا آن ماسه‌ها خود فرسایش بادی را در منطقه تشدید نخواهند کرد؟ آیا حرکت و تردد حجم عظیم ماشین آلات برای بردن نمک‌ها و سست کردن ساختار آنها، خود منجر به تشدید سونامی نمک در منطقه نخواهد شد؟ آیا طرح‌های مرتع‌کاری ما در اراضی به مراتب مطلوب‌تر که در زیر خاک 10 سانتی‌متری‌اش هم نمک نیست، جملگی جواب داده، که اینک می‌خواهیم چنین طرحی را به اجرا درآوریم؟ و مهم‌تر آن که آیا هزینه‌ی انجام این عملیات، کمتر از هزینه‌هایی خواهد بود که به هدف احیاء مجدد دریاچه قرار است صورت گیرد؟

    و البته به نظرم، خطرناک‌ترین وجه پیشنهاد دکتر کردوانی آن است که این پیام را به همه‌ی طبیعت‌ستیزان می‌دهد: بزنید، ببرید، خشک کنید و نگران هم مباشید؛ فوقش در نهایت، آن تالاب و دریاچه خشک شده را تبدیل به مرتع می‌کنیم یا یک بیابان و کویر زیبا به جایش می‌آفرینیم و تمام!

    آیا دکتر کردوانی نمی‌دانند که در دنیا صدها مؤسسه علمی و هزاران دانشمند و کارشناس در حال تلاش هستند تا به کمک تشکل‌های مردم‌نهاد مرتبط، ده‌ها دریاچه و تالاب در حال خشک شدن را نجات دهند؟ آیا فلسفه فهرست مونترو در کنوانسیون بین‌المللی رامسر را فراموش کرده‌اند که تاکنون توانسته‌اند شمار قابل توجهی از تالاب‌های رو به انقراض را دوباره با اعمال تمهیداتی بخردانه نجات دهند؟ لطفاً دانش‌واژه‌ی  Lake restoration را در موتورهای جستجوگر، بکاوید تادریابید که چه تعداد دریاچه و تالاب در آمریکا، اروپا، استرالیا، آسیا و ... تاکنون از خطر مرگ در جهان نجات یافته‌اند.

    درست است که دریاچه ارومیه در حال مرگ است، اما به راستی تاکنون جز حرف، چه اقدام عملی و جدی برای نجاتش انجام داده‌ایم که اینک اینگونه مأیوسانه خواهان قتل عمدی‌اش شده‌ایم و چگونه می‌خواهیم چنین جنایتی را برای نسل آینده توجیه کنیم؟ دریاچه آرال بیش از 40 سال است که خشک شده، اما هنوز دارند تلاش می‌کنند تا شتاب مرگش را به تأخیر اندازند و ما اینگونه نامهربانانه با نگین فیروزه‌ای آذربایجان رفتار می‌کنیم. به خدا سزاوار نیست! هست؟

  http://darvish100.blogfa.com/post-2277.aspx

  بیشتر بدانید:

    - رد پای دکتر پرویز کردوانی و اندیشه هایش در این تارنما

هشدار: تولید بیشتر گوشت، مرگ زمین را شتاب بخشیده است!

    در ماه گذشته میلادی، یعنی اکتبر 2012، سرویس جهانی هشدار محیط زیست – وابسته به UNEP (برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد)- گزارشی منتشر کرد که بازتاب گسترده‌ای، به ویژه در نزد شهروندان کشورهایی چون ایالات متحده آمریکا، کانادا، استرالیا و برخی از کشورهای عضو اتحادیه اروپا داشت؛ یعنی همان کشورهایی که با مصرف سرانه 75 الی 120 کیلوگرم گوشت قرمز در سال، در صدر مصرف‌کنندگان گوشت در جهان ایستاده‌اند (در این گزارش، مصرف سرانه گوشت ایرانیان بین 25 الی 50 کیلوگرم در سال درج شده است که از همسایگان شرقی و غربی‌اش بیشتر، اما از ترکمنستان در شمال و عربستان صعودی در جنوب کمتر است).

    نویسندگان این گزارش، به صراحت می‌گویند: فرآیندهای ویرانگری چون: جنگل‌زدایی، بیابان‌زایی، افزایش مواد آلوده در خاک، استفاده بی‌رویه از آب شیرین، هدررفت انرژی و افزایش تولید گازهای گلخانه‌ای، همزمان و متناسب با افزایش تولید گوشت در دامداری‌های صنعتی به سرعت تشدید یافته است و سبب شده تا وضعیت پایداری بوم‌شناختی کره زمین به بدترین حالت خود برسد. یک نکته‌ی تکان‌دهنده در این گزارش که می‌توانید در نمودار فوق هم مشاهده کنید، آن است که هر چند شمار جمعیت کره زمین از 1961 تا امروز اندکی بیش از دو برابر افزایش یافته است؛ اما در همین مدّت، تولید گوشت قرمز با جهشی شگفت‌انگیز، بیش از 4 برابر شده است.

    به دیگر سخن، مردمی که اینک در کره زمین زندگی ‌می‌کنند، به طور متوسط دو برابر بیشتر از پدران خویش در سال گوشت قرمز مصرف می‌کنند؛ رخدادی که سبب تشدید نگرانی‌های فزاینده‌ای شده که کمترین پیامد آن را می‌توان در روند گرم‌شدن محسوس زمین، کاهش ظرفیت گرمایی، افزایش تفاوت دمای شب و روز و وقوع تلاطم‌های اقلیمی کم‌سابقه و مهیب رهگیری کرد که شاید آخرین و تازه‌ترین شناسه‌اس، وقوع توفان قدرتمند سندی بود که سواحل شرقی آمریکای لاتین تا کانادا را درهم کوبید و فقط در ایالات متحده آمریکا بیش از 50 میلیارد دلار خسارت به بارآورد. این در حالی است که تاکنون، مهم‌ترین خطر گسترش دامداری‌های صنعتی تولید کننده گوشت قرمز را صرفاً در نیاز آبی بالای آن (به طور متوسط هشت برابر همتایان گیاهی‌اش) می‌پنداشتند، در صورتی که در گزارش اخیر آمده است که تولید گاز متان (CH4) از روده‌ی دام‌ها و اکسید نیتروژن از بقایای مدفوع دفع شده از بدن آنها، به مراتب می‌تواند تهدید جدی‌تری برای کاهش توان زیست‌پالایی زمین به شمار آمده و دست کم سهمی 10 الی 35 درصدی را در فرآیند تغییر اقلیم ایفاء کند.

    یک بازخورد عدالت‌گریزانه و نامیمون از این میل شدید مردمان کشورهای شمال به مصرف گوشت، آن است که تبعات زیانبارش فقط دامن کشورهای شمال را نگرفته و سبب تشدید تؤامان موج خشکسالی و سیل در کشورهای جنوب هم می‌شود.

    چنین است که اینک پیوسته و شتابان بر شمار آن گروه از داوطلبین سبز که می‌کوشند تا خطرات مصرف بی‌رویه گوشت را برای مردم جهان تشریح کرده و جایگزین‌هایی کم‌خطرتر را معرفی کنند، افزوده می‌شود. تمایل روزافزون دانشجویان و طبقات تحصیل‌کرده به کاهش مصرف پروتئین حیوانی در سبد روزانه غذایی‌شان، می‌تواند مؤید این ادعا باشد.

http://darvish100.blogfa.com/post-2276.aspx

امیر طلوعی : در شرایطی که وقوع طوفان سندی توجهات جهانی را به خطرات و مشکلات ناشی از روند روز افزون تغییرات اقلیمی جلب کرده است، نتایج تحقیق دو دانشمند آب و هواشناس از مرکز ملی تحقیقات اتمسفری امریکا (NCAR)، به نامهای جان فاسولو و کوین ترنبرث که در هفتۀ اخیر در نشنال جئوگرافی منتشر شد، نشان می دهد احتمال وقوع بدترین سناریوهای پیش بینی شده برای گرمایش جهانی بسیار بالا است. بسیاری از دانشمندان معتقدند افزایش دمای آب اقیانوسها به تشدید طوفانهایی نظیر سندی منجر می شود و افزایش سطح آب دریاها نیز به نوبۀ خود ابعاد سیلهای ناشی از آن می افزاید.

در تحقیق فوق الذکر، به منظور بررسی میزان افزایش دما در نتیجه دو برابر شدن سطح دی اکسید کربن که پیش بینی می شود تا اواخر این قرن اتفاق بیافتد، الگوهای گرمایش جهانی مورد بررسی قرار گرفته است.

تخمین زده شده است تا سال ۲۱۰۰ دمای زمین حدود ۸ / ۲ درجه سانتیگراد افزایش یابد. البته رقم ذکر شده قطعی نیست و محدودۀ تغییرات آن می تواند بین ۷ / ۱ تا ۴/۴ درجه سانتیگراد متغیر باشد. اهمیت این رنج تغییرات افزایش دما از آنجا ناشی می شود که دمای بیشتر به منزلۀ سطح بالاتر آب دریاها، شرایط آب و هوایی وخیم تر و تغییرات وسیع تر در چرخه های اقیانوسی خواهد بود.

افزایش ۳ درجۀ فارنهایتی دمای هوا موجب خواهد شد نیویورک آب و هوایی شبیه ریچموند ویرجینیا پیدا کند و افزایش ۸ درجه ای آب و هوای این شهر را مشابه آتلانتای جئورجیا خواهد کرد.

از زمانی که اولین گزارش دربارۀ حساسیت اقلیمی در سال ۱۹۷۹ منتشر شد، تلاش برای یافتن راز تغییرات آب و هوایی ادامه داشته است. در تحقیق اخیر، محققان مرکز ملی تحقیقات اتمسفری امریکا برای تعیین میزان افزایش دما به مطالعۀ ابرها پرداخته اند. ابرها تأثیر زیادی بر وضعیت انرژی زمین دارند. آنها به دلیل رنگ سفیدشان نور خورشید را منعکس می سازند و به خنک شدن زمین کمک می کنند. در عین حال، ابرها بسته به ارتفاعشان در اتمسفر، می توانند مثل پتویی گرما را در داخل اتمسفر نیز نگه دارند.

به دلیل تغییرات سریع شکل، اندازه و شفافیت ابرها مدلسازی آنها کار دشواری است. تصاویر ماهواره ای ابرها نیز معمولاً مبهم و دارای خطا است. برای از پیش رو برداشتن این مشکلات، فاسولو و ترنبرث تصمیم گرفتند به جای بررسی خود ابرها، به مطالعۀ منشأ شکل گیری ابرها بپردازند. ابرها از متراکم شدن بخار آب موجود در اتمسفر در مناطق نسبتاً مرطوب به وجود می آیند و معمولاً اطلاعات دقیق مربوط به رطوبت هوا توسط ماهواره ها مخابره می شود.

تیم تحقیقاتی برای انجام پروژۀ خود بر مناطقی در اتمسفر متمرکز گردید که به آنها نواحی خشک گفته می شود.

این مناطق خشک هزاران کیلومتر بالاتر از سطح زمین، در لایه ای به نام تروپوسفر که لایه ای از اتمسفر است که ابرها در آن شکل می گیرند، نقش مهمی در تعیین آب و هوای آیندۀ زمین ایفاء می کنند.

در نیمکرۀ شمالی، ناحیۀ خشک عرض جغرافیایی مابین ۱۰ و ۳۰ درجه را اشغال می کند که به ترتیب هم عرض جغرافیایی ونزوئلا و ایالت فلوریدا هستند. در این تحقیق، رطوبت نسبی مشاهده شده در ناحیۀ خشک، بر اساس ۱۶ مدل آب و هوایی مختلف که در آخرین تحقیق هیئت بین الدولی تغییر اقلیم (IPCC) به کار رفته بود، مورد مقایسه قرار گرفت.

سه مدلی که بهتر از همه با مشاهدات مربوط به میزان رطوبت سازگاری داشت، مدلهایی بودند که بیشترین میزان افزایش دما یعنی تا سقف ۸ درجۀ فارنهایت تا پایان قرن جاری را پیش بینی می کنند. در حالی که مدلهایی که نرخ پائین تری را برای افزایش دما پیش بینی می کنند از دقت کافی برخوردار نبودند.

فاسولو برای توصیف سیستم آب و هوایی، نواحی خشک را به عنبیه چشم انسان تشبیه کرده است که با گرم شدن هوا بزرگتر می شود و پوشش ابر را نیز کاهش می دهد که خود موجب افزایش دما خواهد شد. به اعتقاد وی سایر مدلهای آب و هوایی که افزایش مساحت ناحیۀ خشک را توجیه نمی کنند از دقت کافی برخوردار نیستند.

http://zistboom.com/8870/