عباس گلکار : به محیط زیست و طبیعت اطرافم بسیار علاقه مندم، این کهن بوم و بر را هم عمیق دوست دارم و برای آبادی و آزادی هر چه بیشترش با قلم می کوشم. چند سال با هفته نامه “گل آقا” در صفحه ای به نام “گلکاریکلماتور” می نوشتم، گاهی شبیه شعر می شد و گاهی کاریکلماتور! مرتکب چاپ دو کتاب به نام های «ماه نگران زمین است»  و « سکوت سراپا گوش است» هم شده ام که در بازار موجود است. اگر مجالی بود برای سایت زیست بوم از این دست خواهم نوشت. عجالتاً قسمت دوم را بخوانید:

- قفس، عرصه ی پرواز مگس هم نیست.

- قفس، خانه ی امن پرنده ی بی پرواز است.

- پرنده ای که با قفس اش کنار آمده احساس آزادی می کند.

- آب روان از مرگِ ماندن می گریزد.

- سبز که نباشی، بی باد هم فرو می ریزی.

- مُرداب، از انزوا آب می خورد.

- مُرداب، دریای رود بی رویاست.

- درختی که از زمستان بترسد به بهار نمی رسد.

- به دستور خشکسالی گُل کردن در ملاء عام ممنوع است.

- ستاره محو تماشای طلوع می شود.

- دودکش‌ها آسمان را آستر می‌کشند.

- کفش دوزک پا برهنه است.

- طوفان، درخت خشکیده را آسان‌تر می‌اندازد.

- در خشکسالی یخِ سراب می‌گیرد.  

- درخت تا زنده است دسته‌ی تبر نمی‌شود.

- کابوسِ خشکسالی، صدای پای آب است.

- به حکمِ خشکسالی، شکوفه در حصارِ خشکِ شاخه ماند.

- آتش، جنگل را خاموش کرد.

- سهم بارانِ هر درخت بریده، به آسیابِ سیل ریخته می‌شود.

- درختِ خشکیده بیرونِ چارفصل ایستاده است.

- درخت خشکیده فقط به آتش جوابِ روشن داد.

- درخت خشکیده رهگذر خسته را به صرفِ سایه هم دعوت نمی‌کند.

- صندلی چوبی، درخت مرده است.

از همین قلم می توانید بخوانید:

ماه نگران زمین است / اختصاصی